اتاقی آرام در ساعت سه بامداد، و همان اتاق با پرده‌های کنارزده.

هر چیز دیگری در اپ می‌تواند هوشمندانه باشد. سی ثانیهٔ بعد از بیدار شدن نمی‌تواند. ضبط باید در کمتر از پنج ثانیه کار کند، نیمه‌خواب، آفلاین، بی‌آنکه لازم باشد چیزی تصمیم بگیری.

برای همین ضبط‌کننده اول باز می‌شود، کم‌نور می‌ماند، با توقف ذخیره می‌کند و دکمهٔ ذخیره ندارد. کنترل‌هایش محو می‌شوند تا یک ضربهٔ دست‌پاچه نتواند ضبط را تمام کند، و دور انداختن با کشیدن انگشت انجام می‌شود، نه با یک ضربه.

هیچ‌کس نمی‌تواند بگوید یک خواب تنها چه معنایی دارد، و ما هم تلاشش را نمی‌کنیم. کاری که می‌توانیم بکنیم شمردن صادقانه در میان صدها خواب است: چه کسی برمی‌گردد، کجا، با چه احساسی، و این چطور تغییر می‌کند.

شمارش چیزی است که می‌شود وارسی‌اش کرد. تعبیر چیزی است که باید به آن اعتماد کنی. ما با اولی شروع می‌کنیم.

آب همان معنایی را دارد که تو می‌گویی. وقتی چیزی مدام ظاهر می‌شود، اپ یک بار می‌پرسد برای تو چه معنایی دارد، و از آن به بعد کلمه‌های تو به هر تحلیل شکل می‌دهند.

کهن‌الگوها آخر از همه می‌آیند، فقط بعد از این کار، و فقط به شکل پرسش. این یک تصمیم محافظه‌کارانهٔ محصول نیست؛ ترتیب خود یونگ است، که بیشتر نسخه‌های عامه‌پسند یونگ برعکسش می‌کنند.

هر مشاهده عدسی‌اش را همراه دارد: هال و ون دکاسل، هارتمن، یونگ، دامهاف. این‌ها از سنت‌هایی می‌آیند که حتی دربارهٔ اینکه خواب اصلاً چیست با هم اختلاف دارند. ما این را می‌گوییم، به‌جای آنکه همه را در یک صدای مطمئن قاطی کنیم.

از آنچه به کارت می‌آید استفاده کن. آنچه به کارت نمی‌آید را خاموش کن. یک دفتر ساده که فقط الگوها را نشان می‌دهد روشی کاملاً درست برای استفاده از Unsomnia است.

اپ دو آسمان دارد. ضبط زیر آسمان شب انجام می‌شود: آلویی کم‌نور، متن کرمی گرم، یک میکروفون درخشان، هرگز سفید خالص. مرور زیر آسمان روز انجام می‌شود که از گوشی‌ات پیروی می‌کند، و آخر شب تیره می‌ماند.

میان این دو سپیده‌ای است که یک بار پخش می‌شود، بعد از ضبط، بیرون از ساعت‌های شب. ساعت سه بامداد منتظر می‌ماند تا خودت بخواهی.

«یک پلکان آبی. فقط همین یادم است.» این خوابی است که ارزش نگه داشتن دارد. به یاد آوردن با تمرین بیشتر می‌شود، و نیمه‌تصویرها جایی است که از آن شروع می‌شود.

اپ این را بلند می‌گوید، روی ضبط‌کننده و در دفتر، تا هیچ‌کس ضبط را فقط به این خاطر رها نکند که فکر می‌کند به اندازهٔ کافی یادش نمانده.

خواب عادتی نیست که بشود از آن بازی ساخت. نه زنجیرهٔ روزهای پشت‌سرهم هست، نه نشان، نه «یک روز را از دست دادی». اعلان‌ها به‌طور پیش‌فرض خاموش‌اند؛ هیچ لحظه‌ای به فکرمان نمی‌رسد که برای بیدار کردن کسی مناسب باشد.

وقتی چیز واقعی‌ای برای نشان دادن هست، مثلاً چهره‌ای که برای سومین بار برگشته، آن را در دفتر نشان می‌دهیم. وقتی نیست، چیزی نمی‌گوییم.

بعضی‌ها به خاطر کابوس‌های تکراری سراغ دفتر خواب می‌آیند. کهن‌الگو خواندن در دل یک تروما می‌تواند زخمش را دوباره باز کند، برای همین در این خواب‌ها عدسی‌های تعبیری خودشان کنار می‌روند.

آنچه می‌ماند همان است که کمک می‌کند: الگوهای صادقانه‌ای که می‌توانی پیش درمانگر ببری، و راهی آرام به سوی کمک که همیشه هست و هرگز اصرار نمی‌کند.

نه فید، نه لایک، نه اشتراک‌گذاری. دفتر خواب خصوصی‌ترین چیز روی گوشی توست، و ساختنش به همین شکل یک تصمیم طراحی است، نه یک تنظیم.

نام شرکت‌هایی را که خواب‌هایت را پردازش می‌کنند می‌گوییم، اینکه طبق قرارداد اجازهٔ چه کارهایی را ندارند، و اینکه چطور همه‌چیز را پاک کنی.

تصویری که هوش مصنوعی از کابوست بسازد، بدترین تصویر را عینی می‌کند و ادعا می‌کند می‌داند تو چه دیدی. به‌جایش، هر خواب تکه‌ای آرام از یک نقاشی واقعی می‌گیرد: یک آسمان، یک رود، یک باغ.

به خاطر رنگ و حال‌وهوا انتخاب شده، با نام هنرمند و موزه‌اش، و هرگز وانمود نمی‌کند چیزی را توضیح می‌دهد.